Pieris japonica ?Debutante? to niewielki krzew o zwartym, dosyć szerokim pokroju i powolnym tempie wzrostu. Odmiana została wyselekcjonowany z zeszłym stuleciu przez Belgów, Roberta i Jelenę de Belder?ów, którzy w 1970 roku, podczas ekspedycji na japońską wyspę Yakushima, pozyskali nasiona z naturalnych stanowisk pierisa japońskiego. Z uzyskanych siewek wyodrębniono te, o najbardziej zwartym pokroju, w ten sposób powstała opisywana odmiana. W klimacie Polski krzewy pierisa japońskiego ?Debutante? osiągają zwykle nie więcej niż 0,5 metra wysokości przy 0,6-0,8 metra szerokości. Młode pędy są zielone, nagie, starsze pokrywa brązowa korowina. Liście lancetowate, skórzaste, ciemnozielone i błyszczące, skupiają się głównie w wierzchołkowej części pędów. Kwiatostany zawiązują się pod koniec lata na wierzchołkach pędów i zimują w postaci całkowicie wykształconych wiech. Śnieżnobiałe, dzwoneczkowate kwiaty otwierają się na przełomie marca i kwietnia. W odróżnieniu do wielu innych odmian pierisa japońskiego, kwiatostany odmiany ?Deubtante? nie zwieszają się do dołu, lecz wznoszą się prosto ponad liście. W trakcie kwitnienia, przy słonecznej i ciepłej pogodzie, można usłyszeć unoszący się sponad krzewów wesoły harmider pracujących pszczół i trzmieli. Potwierdzeniem dużej wartości dekoracyjnej rośliny było nadanie w 1993 roku odmianie ?Debutante? nagrody AGM, przyznawanej przez brytyjskie Królewskie Towarzystwo Ogrodnicze (RHS).

Pieris japoński ?Debutante? do prawidłowego wzrostu wymaga gleb próchniczych, wilgotnych, o kwaśnym pH, stanowisk osłoniętych i zacisznych, półcienistych lub cienistych. W cieplejszych rejonach kraju mrozoodporność bez zastrzeżeń, na pozostałym obszarze krzewy należy okrywać na zimę stroiszem lub agrowłókniną, a glebę wokół roślin ściółkować przekompostowaną korą sosnową. Zabieg ten zabezpiecza płytki system korzeniowy przed przemarzaniem oraz dodatkowo sprzyja utrzymaniu kwaśnego odczynu podłoża. Pielęgnacja w trakcie okresu wegetacyjnego ogranicza się do podlewania i ewentualnego nawożenia specjalnymi nawozami do roślin kwasolubnych, w dawkach stosowanych zgodnie z zaleceniami producentów. Jak większość roślin wrzosowatych pieris japoński najlepiej rośnie w ogrodach z odpowiednim mikroklimatem. Dobrze prezentuje się w towarzystwie różaneczników, kiścieni, kalmii, wśród drzew i krzewów iglastych oraz innych gatunków roślin zawsze zielonych. W okresie kwitnienia niezwykle interesująco wyglądają kontrastowe zestawienia z czerwonymi odmianami wrzośców.

Krzew powoli rosnący, karłowaty, jeden z najmniejszych wśród odmian pierisów, osiąga 0,8-1 m śred., a po 10 latach uprawy w naszym Ogrodzie ma 0,5-0,6 m śred. Jest bardzo gęsty, dzięki licznym, ale cienkim pędom, które pod swoim ciężarem przewieszają się. Liście ma wielosezonowe, 2,5-3,0 × 1,0-1,3 cm, błyszczące, z nieregularną srebrzystobiałą, wąską obwódką (? 1 mm). Młode, wyrastające wiosną pędy przez długi czas mają barwę różowobrązową, potem jasnozieloną. Kwiaty rozwijają się w IV/V, są białe, ale zawiązują się dość rzadko lub wcale (!). Nieliczne kwiatostany giną wśród młodych przyrostów, są krótkie, luźne, z małą liczbą kwiatów.

Uprawa:

ze względu na niską mroz. (-18 °C), wymaga corocznego okrywania przed zimą i ciepłych, osłoniętych stanowisk. Wymagania glebowe ma takie same jak rodzaj Rhododendron. Charakterystyczne dla tej odmiany jest częste pojawianie się zielonych pędów, które należy usuwać, by nie zdominowały w całości rośliny.

Warto wiedzieć: 

ta odmiana, jako szczególnie wartościowa, została nagrodzona przez angielskie Królewskie Towarzystwo Ogrodnicze najwyższym odznaczeniem (Award of Merit), także w Boskoop otrzymała wyróżnienie.

Pochodzenie:

odmiana kanadyjska, wyhodowana przed 1976 r. przez W. Goddarda, do handlu wprowadzona w 1976 r. Interesująca krzewiasta odmiana, w Niemczech osiąga 1,2-1,5 m wysokości, w naszym Ogrodzie po 10 latach uprawy ma 1,2-1,4 × 0,9 m i ładnie się zagęszcza. Rośnie dość szybko, ale nierównomiernie - tworzy długie, pojedyncze pędy. Liście ma wielosezonowe, 4-6 × 1,0-1,8 cm, matowe, ciemnozielone, odwrotnie jajowate do lancetowatych. Młode pędy, pojawiające się wiosną, są jaskrawoczerwone, potem błyszczące, kasztanowobrązowe do brązowoczerwonych i barwa ta utrzymuje się wyjątkowo długo (IV-VII), później zielenieją. Kwiaty rozwijają się w końcu III-IV, są białe, nieliczne, skupione w zwisające grona.

Uprawa:

odmiana jest zadowalająco mroz. (-26 °C); mrozoodporność ma wyższą od podobnych 'Forest Flame' i 'Red Mill', ale kwitnie od nich mniej obficie.

Warto wiedzieć:

odmiana ta została nagrodzona przez angielskie Królewskie Towarzystwo Ogrodnicze najwyższym odznaczeniem (Award of Merit), także w Boskoop uzyskała najwyższe noty specjalistów.

Zastosowanie:

mimo iż pieris ten słabo kwitnie, jest szczególnie wartościowy do zestawień kolorystycznych z innymi ciemnozielonymi, zawsze zielonymi krzewami

Krzew niewysoki, powoli rosnący, w łagodnym klimacie Anglii osiąga 2-2,5 m wysokości, w Niemczech 1-1,5 m średnicy, u nas po 10 latach uprawy 1,0-1,1 m śred. Liście ma wielosezonowe, 3-6 (12) × 1,5-2,5 (3) cm, odwrotnie lancetowate do owalnych, ciemnozielone, błyszczące, skupione na końcach pędów. Młode pędy wiosną są intensywnie czerwonobrązowe do jaskrawoczerwonych z odcieniem łososiowym, potem przechodzą przez różowe i kremowożółtawe do zielonych. Białe kwiaty rozwijają się w IV/V i skupione są w gęste, szerokie kwiatostany, około 15 cm dł., początkowo wzniesione, potem przewieszające się.

Uprawa:

odmiana jest tylko dość mroz. (-20,5 °C). Nadaje się do próbnej uprawy tylko w najcieplejszych regionach Polski. Preferuje stanowiska osłonięte, słoneczne do półcienistych i kwaśne, próchniczne gleby. Ma płaski i szeroki system korzeniowy, wymagający ściółkowania.